Muchomor rdzawobrązowy

Jest to grzyb powszechnie występujący w naszych lasach, choć już nie tak powszechnie zbierany. Może wynikać to z braku znajomości gatunku albo z opinii, że nie należy do szczególnie wartościowych pod względem smakowym.
O gustach się nie dyskutuje, ale własną opinię wyrazić można 😉 więc wyrażam swoją.

Mnie jego smak bardzo odpowiada — jest specyficzny, inny niż u większości znanych mi grzybów. Nie jest tak wyrazisty i dominujący w potrawie jak podgrzybek czy borowik, ale byłoby nieprawdą stwierdzenie, że danie z samego muchomora jest bez smaku. Nadaje się praktycznie do wszystkiego: gotowania, smażenia, duszenia czy marynowania.
Ważna jest jednak dokładna obróbka termiczna, która neutralizuje potencjalnie toksyczne substancje. W marynacie świetnie prezentują się małe, młode kapelusze.

Jeśli chodzi o suszenie — nie wypowiem się, bo nie próbowałem. Zakładam jednak, że przy tak delikatnym aromacie nie odda zbyt wiele… choć może ktoś ma inne doświadczenia?

Przy zbieraniu warto zachować ostrożność, bo to bardzo delikatne owocniki. Kruszą się i pod ciężarem innych grzybów łatwo zamieniają się w bliżej nieokreśloną miazgę. Najczęściej zbiera się same kapelusze, bo trzony są dość łykowate.

Rozpoznanie tego gatunku jest stosunkowo proste. Zawsze wyrasta z luźnej, błoniastej pochwy, zrośniętej na dole i otwartej u góry. Nawet młode egzemplarze potrafią mieć już widoczne prążkowanie na kapeluszu — to kolejna cecha charakterystyczna. Brak pierścienia na trzonie również jest typowy, choć nie można opierać identyfikacji wyłącznie na tym, bo u innych muchomorów pierścień może po prostu odpaść. Dlatego zawsze warto kierować się zestawem cech, a nie jedną.

Co jeszcze istotne — można go zbierać zanim zacznie się prawdziwe jesienne „bum” na grzyby. Pojawia się już w czerwcu, w różnych typach lasów, zwykle w miejscach wilgotnych. U mnie najczęściej rośnie w towarzystwie brzozy, i to w dużych ilościach; wśród innych drzew spotykam go rzadziej.