Podgrzybek zajączek, czy to na pewno on?

Post powstał z inspiracji częstym oznaczaniem niemal wszystkich grzybów o zamszowej powierzchni kapelusza jako zajączków.
A przecież — podobnie jak w przypadku „sowy” (czyli czubajki kani) — nie każdy podgrzybek z zamszowym kapeluszem jest zajączkiem.

Z drugiej strony sam chciałem lepiej poznać tę grupę. Już kiedyś zdziwiłem się, trafiając na podobną zagadkę przygotowaną przez Tomka Sobczaka. Czasem naprawdę trudno się połapać, gdy obok siebie rośnie kilka bardzo podobnych gatunków.

Mam nadzieję, że te tablice choć trochę przybliżą temat i pomogą w pewniejszym rozróżnianiu tych grzybów.

Podgrzybek zajączek (Xerocomus subtomentosus)

Kapelusz

• do 12 cm średnicy
• początkowo półkulisty, później wypukły, aż do spłaszczonego
• barwa bardzo zmienna: żółtawoochrowa, ochrowa, oliwkowata, od bladej po ciemnobrązową; czasem jasnożółta lub ceglastoczerwona (odmiany gatunku)
• powierzchnia sucha, filcowata, z czasem gładsza
• w pęknięciach bywa widoczny żółtawy lub białawy miąższ

Trzon

• cylindryczny, wrzecionowaty lub lekko maczugowaty, często zwężający się ku podstawie
• barwa bladożółta lub żółta, ku dołowi czasem brązowawa
• bywa delikatnie prążkowany
• często pokryty drobnymi brązowawymi, różowawymi lub czerwonawymi granulkami, czasem układającymi się w kropkowaną siateczkę
• po uderzeniu nie sinieje
• grzybnia biaława z żółtymi nitkami

Hymenofor

• rurki jasnożółte do żółtych, z wiekiem oliwkowe
• po uszkodzeniu mogą lekko sinieć — lub nie
• pory w kolorze rurek
• przy nacisku często niebieskawe

Miąższ

• białawy lub żółtawy w kapeluszu i trzonie
• w dolnych partiach trzonu różowawy lub różowobrązowy
• w kapeluszu lekko sinieje, czasem wcale
• zapach lekko kwaśny
• smak kwaskowaty

Występowanie

Występuje głównie w lasach liściastych i mieszanych oraz w parkach.
Najczęściej mikoryzuje z dębami, ale także z bukiem, grabem i brzozą.

Opis przygotowany na podstawie tłumaczenia ze strony:
https://boletales.com/genera/xerocomus/x-subtomentosus/

Wszystkie zdjęcia wykorzystane na licencji CC, z wyjątkiem jednego autorstwa Arka Tyki — dziękuję mu również za przejrzenie materiału przed publikacją.